Verbinden

Verbinden

Er zijn van die dure woorden die ik niet zo maar in de mond neem. Verbinden is daar één van.

Niet een onderwerp waar ik zomaar woorden voor vind. Aan de ene kant vind ik dat er een ernstige breuk ontstaan is in de verbinding tussen mensen door de opkomst van het ego: ik ben oké, jij bent oké. Laat mij mijn leven maar leiden, ik laat jou het jouwe leiden. Het bevoogdende en de sociale controle van vroegere dorpen is in de huidige dorpen en steden veel minder actief. En dat is maar goed ook. Maar het nadeel is nu dat we zodanig op ons eilandje leven dat echte verbinding dus zeldzaam geworden is. Ieder die mij een beetje kent, weet dat vrijheid voor mij een groot goed is. Dat ik wegloop van bevoogding en dat ik aan de sociale controle die er nog is zoveel mogelijk lak heb. Ik hoed er me voor om zelf ook niet bevoogdend te zijn en ik probeer mensen zonder vooroordelen te bekijken. Dat ik hier niet altijd in slaag toont alleen maar mijn menselijkheid.

 

Aan de andere kant vind ik dat het woord verbinding veel te vlug in de mond genomen wordt waardoor het aan betekenis inboet. De ontwaarding van de woorden. Het zinnetje ‘ik voel me verbonden met jou’ wordt nogal vaak uitgesproken en dekt voor mij niet de lading die het bedoelt. Je kunt me een woordpuritein vinden en misschien heb je daar wel gelijk in maar toch wil ik nadenken vooraleer bepaalde woorden in de mond te nemen. Omdat er voor mij verschillende gradaties bestaan in verbinding en omdat ik geen verwarring van die gradaties wil. Een paar voorbeelden. Ik lees vaak: ‘we zijn allemaal met mekaar verbonden’. Dan denk ik: ‘ja, dat klopt vanuit het standpunt dat we allemaal mens zijn, als mensen vormen we één leefsoort van deze aarde dus zijn we als mensen verbonden’. Zoiets lezen of horen kan soms troostend zijn, kan een bepaalde vorm van eenzaamheid opheffen. En misschien komt het door het woordje ‘allemaal’ dat het niet voelt alsof mijn adem afgesneden wordt door zo’n uitspraak.

 

Anders is het voor mij wanneer iemand mij zegt: ‘ik voel me met jou verbonden’. Voor mij is zo’n uitspraak te groots. Het omhelst te veel. Het klopt niet. Het woord verbonden is het voltooid deelwoord van verbinden. Dit houdt voor mij in dat de activiteit om het tot stand brengen van de verbinding van twee kanten moet gebeuren. Ik kan me niet met jou verbinden als jij dat niet wilt. Ik kan me dus ook niet met jou verbonden voelen als je dat niet wilt. Ik kan me wel herkennen in een bepaald deel van jou en jij kunt je ook herkennen in een bepaald deel van mij. Maar herkenning is nog geen verbinding voor mij. Verbinding houdt actie in, het houdt engagement in, commitment (= betrokkenheid, inzet, belofte). Vooraleer sprake kan zijn van verbinding moet er voor mij eerst actie ondernomen worden van twee kanten. Actie met duidelijke spelregels. Ik verbind me bijvoorbeeld met mijn werkgever om acht uur per dag arbeid te verrichten en hij verbindt er zich toe om mij daarvoor te betalen. Voel ik me hierdoor verbonden met mijn werkgever? Niet echt, neen. Wel voor het deelaspect arbeid. Ik kan perfect een vriendschap beleven en me in die vriendschap verbonden voelen met iemand terwijl ik me met dezelfde persoon niet verbonden voel in haar/zijn manier van leven. Zelfs in een heel intieme relatie waarin alles zoveel mogelijk gedeeld wordt, zal ik zelden ‘ik voel me met jou verbonden’ uitspreken. Terwijl ik vaak zeg: ‘ik herken me heel erg in je voor wat betreft…’.

 

Echte, diepe verbondenheid tussen mensen is een zeldzaamheid terwijl het verlangen ernaar groot is. Echte, diepe verbondenheid tussen mensen is niet altijd duurzaam terwijl het verlangen ernaar blijvend is. Dit is een stukje ons menselijk drama, we zijn begrensd. Maar daar staat voor mij tegenover dat een zeldzame, kortstondige ervaring van (wederzijdse) verbondenheid levenslang deugd kan doen. Dat voelt voor mij toch zo, je hoeft het niet met me eens te zijn.
En toch denk ik dat ik van mezelf mag zeggen dat ik iemand ben die heel open staat voor verbinding. Dat ik een blijvende wever ben van draadjes van verbinding. Ik wil me met mensen verbinden op een bepaalde manier en voor een bepaald doel. Met duidelijke wederzijdse afspraken. Voor dat deelaspect wil ik me engageren en wil ik loyaal zijn. In dat deelaspect zal ik me dan wel verbonden voelen. Maar ik zal daardoor nooit zeggen: ‘ik voel me met jou verbonden’. Voor mij is dat een wereld van verschil. Ja, ik voel me met de mensheid verbonden omdat ik een mens ben en dus voel ik me ook met jou verbonden omdat we samen mensen zijn, maar uiteindelijk wat hebben die woorden aan betekenis? Zet honderd mensen bij mekaar en vraag hen naar wat zij verstaan onder ‘verbinding’ en er zal honderd keer iets anders gezegd worden. Is het dan raar dat ik eerst van de ander wil horen wat voor hem/haar verbinding betekent vooraleer ik durf vragen: ‘voel jij je ook een stukje met mij verbonden?’

 

Nog eens: de ontwaarding van woorden. Liefde, verbondenheid, vriendschap zijn zulke op zichzelf staande begrippen geworden, we nemen die woorden in de mond zonder echt nog stil te staan bij hun betekenis. Hier wil ik niet aan meedoen. Dus gebruik ik die woorden niet vaak. Maar, àls ik ze gebruik dan hebben ze een heel grote gevoelswaarde. En wanneer iemand ze uitspreekt tegen mij en ik kom in contact met eenzelfde gelijkaardige gevoelswaarde dan ben ik de koning te rijk!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>