Loslaten

Loslaten

Heb jij ook soms het gevoel dat je vast zit? In een situatie of in een emotie, aan iets of aan iemand? Hoe ga je daarmee om, welke houding neem je dan aan? Verdragen of in opstand komen, je schikken of actie ondernemen, jezelf beklagen of brokken maken, … ? Als je aan iemand vertelt dat je vast zit, dan is een veel gehoorde raad dat je moet leren loslaten. Maar hoe doe je dat?

 

Loslaten is een vaardigheid die we ons in de loop van ons leven eigen kunnen maken, want allemaal krijgen we voortdurend  kansen om er in te oefenen. Als we een mensenleven vanuit het standpunt van ‘loslaten’ bekijken, dan zien we dat we met elke vooruitgang die we maken, ook iets loslaten. Het begon al bij onze geboorte: we leefden en groeiden in die veilige moederschoot en moesten dat loslaten om op de wereld te komen. En ook bij elke verdere stap die we hebben gezet was loslaten een voorwaarde om te kunnen groeien en ontwikkelen.

 

Enkele voorbeelden? Een peuter moet de hand van mama of papa durven loslaten om zelfstandig te leren stappen, een puber moet z’n kindertijd durven loslaten om een plek te vinden in de volwassen wereld. In de liefde moeten we het ideaalbeeld van een partner kunnen loslaten om een diepe band aan te gaan met een echte mens en als ouder moeten we onze kinderen kunnen loslaten zodat ze zelf hun verantwoordelijkheid leren nemen.
Als we ziek of bejaard worden moeten we het ene na het andere leren loslaten: onze kracht, onze vitaliteit, de manier waarop we ons leven inrichten,…  En uiteindelijk zullen we zelfs ons leven moeten loslaten.

 

In alle verschillende stappen van ons leven moeten we kunnen loslaten om te kunnen groeien. Dikwijls gebeurt dat spontaan en onbewust, maar lang niet altijd verloopt het vlot en soepel. Loslaten kan heel wat spanning en verdriet meebrengen en wordt dikwijls als een verlies ervaren. Soms zie je pas later, als je achterom kijkt, dat loslaten je ook iets heeft bijgebracht; soms blijft het gevoel van verlies overwegen.

 

Loslaten is niet iets wat je concreet doet, op een welbepaald moment. Wanneer je naar de loop van je leven kijkt zie  je inderdaad dat je heel wat hebt losgelaten om te komen waar je nu bent. En als je terugkijkt op een zware periode  of een trieste gebeurtenis en merkt dat pijn, verdriet of wanhoop daar rond zijn verdwenen, kun je tot de conclusie komen ‘dat heb ik losgelaten’. Maar meestal is het moeilijk om het juiste moment aan te duiden waarop het loslaten gebeurde of aan te geven wat juist het loslaten heeft mogelijk gemaakt. Loslaten is niet iets wat je in één keer doet, het is veeleer een proces. En al gaat het dikwijls niet vanzelf, toch kun je er altijd iets van leren.

 

Want loslaten gaat ook over een bepaalde houding, over een open en nieuwsgierige manier van kijken en denken en van ‘hier-en-nu’ in het leven staan. Over in je eigen situatie stil te staan, een paar stappen achteruit te zetten en zonder oordeel te kijken naar wat er gebeurt. Loslaten gaat over (durven) veranderen, over stoppen met wegrennen van wat we als onplezierig ervaren, en dat accepteren, en in ons leven (durven) toelaten. In ons leven met de mensen en de dingen zoals ze zijn, niet zoals wij ze graag zouden willen hebben.

 

Niemand zal ooit zeggen dat het makkelijk is, maar hoe beter we de kunst van het loslaten leren, hoe dieper we ons gaan verbinden en hoe groter ons gevoel van vrijheid wordt. Zou het niet fijn zijn als we dàt konden?

Lut Van Schoors

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>