Wat is therapie?

Wat is therapie?

Af en toe krijg ik de vraag: ‘Wat is dat eigenlijk therapie?’. Het is niet zo gemakkelijk om deze vraag in enkele zinnen te beantwoorden. Hier toch een poging. Mensen die bij mij in therapie komen zijn mensen die daar zelf voor kiezen. Ik heb het over de vrijwillige beslissing om via therapie iets aan je leven te veranderen. Want, soms worden mensen ‘gedwongen’ om therapie te volgen. Een schoolraad kan bepaalde leerlingen dwingen om therapie te volgen wegens storend gedrag, ouders kunnen dit aan kinderen (tot aan een bepaalde leeftijd) opleggen, een rechter kan bij de uitspraak van zijn straf therapie eisen. Dit zijn allemaal soorten van gedwongen therapie. Daar heb ik het hier niet over. Ik heb het over de man of de vrouw die beslist om bepaalde dingen te veranderen en daar hulp bij zoekt. ‘Therapie’ is een begrip waar vaak lacherig mee geplaagd wordt en waar nogal wat misverstanden over bestaan. De visie dat je moet ‘gek’ zijn als je therapie nodig hebt, is gelukkig aan het verdwijnen. Mijn definitie van het begrip therapie is de volgende: Therapie kan een middel zijn om in een situatie waarin je vastgelopen bent actie te ondernemen tot verandering. Dit gebeurt in samenwerking met een onpartijdige, betrokken buitenstaander (de therapeut). Daardoor worden andere aspecten van het probleem belicht, nieuwe mogelijkheden worden gecreëerd en middelen worden aangereikt om te evolueren in die situatie. Mensen die de stap zetten naar therapie zijn dus mensen die actief een bepaalde situatie willen aanpakken. Ze maken de omgekeerde beweging van wat vroeger ‘gangbaar’ was: lijden dien je te accepteren, je kunt hoogstens naar een dokter die de pijn helpt bestrijden. Waarmee ik niet wil zeggen dat medicatie uit den boze is. Verre van: soms is medicatie nodig om ondersteuning te bieden terwijl pijnlijke zaken actief verwerkt worden. Maar enkel medicatie bij psychische problemen is – durf ik te stellen – nooit voldoende. Medicatie kan onderdrukken, kan kalmeren maar medicatie kan iemand niet aanleren om zich op een andere manier tot een bepaalde situatie/probleem te verhouden.  Dat kunnen mensen die bereid zijn om in therapie te gaan wel. Een andere vraag die ik soms krijg is: ‘hoe lang duurt een therapie?’. Op deze vraag bestaat geen eenduidig antwoord, enkel een antwoord van situatie naar situatie. Je kunt in therapie gaan om een bepaald probleem ‘op te lossen’ of ermee te leren leven. Als dit een duidelijk omlijnd probleem is, dan duurt de therapie zolang tot het probleem geen obstakel meer vormt. Dit kan variëren tussen de vijf à tien gesprekken. Dit is een kortlopende therapie. Een voorbeeld hiervan is een vrouw die met de vraag komt om te leren neen zeggen wanneer haar omgeving te vaak beroep doet op haar. Vaak kunnen een paar gesprekken – waarin de vrouw leert om op een andere manier te communiceren -haar op weg helpen om effectief neen te zeggen. Tijdens die paar gesprekken kunnen soms andere dingen aan het licht komen. Het niet kunnen ‘neen’ zeggen is misschien geen kwestie van communicatie maar van niet kunnen weerstaan aan de meegekregen boodschap: je moet dienstbaar zijn voor iedereen. Dan zullen een paar extra gesprekken nodig zijn om een andere visie te leren ontwikkelen over dienstbaarheid. Soms komen mensen in therapie omdat ze zich slecht voelen maar niet weten waarom. Ofwel loopt er in hun gevoel zoveel verkeerd, ofwel is het allemaal niet juist te omschrijven. De problematiek is vaag maar wel overrompelend aanwezig. Heel vaak hoor ik dan: ‘Ik snap niet wat er met me aan de hand is. Normaal dans ik door het leven, ik pak alles aan maar nu lukt het me niet meer en ik weet niet hoe het komt’. Hier zal therapie gericht zijn op ‘stilstaan en naar binnen kijken om te voelen wat er aan de hand is en om binnenkant en buitenkant beter op mekaar af te stemmen’.  Vanzelfsprekend is hier meer tijd nodig. Hoeveel? Dit kan ik niet zeggen, dit wordt samen met diegene die bij mij in therapie komt overeengekomen. De duur kan variëren van een zestal maanden tot langer dan twee jaar.  Na zo’n lange therapie komen mensen soms eens ‘bijtanken’. Het kan ook gebeuren dat ik jaren niets hoor en dat er dan plots weer een vraag komt van dezelfde persoon of van iemand uit diens familie. Los van alle bovenstaande bedenkingen geldt nog dat de stap zetten naar therapie een zeer moedige stap is. Het is een niet altijd evidente opdracht om eenzaamheid te durven doorbreken door in een veilige ruimte uit te spreken wat innerlijk heel zwaar kan wegen. Daarom alleen al vind ik dat het woord ‘therapie’ nu eindelijk uit de taboesfeer mag verdwijnen.

 

Chantal

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>